Να ήταν όπως πριν.

Είπα πως εδώ θα γράφω μόνο για τις καλές πλευρές. Μερικές φορές γεύεσαι τις καλές στιγμές και καταλαβαίνεις πως όντως είναι, όταν υπάρχουν οι κακές. Μία είναι και αυτή και τις κακές πλευρές θα τις εκφράζω με τραγούδια. 

Τυχερός.

Είναι κάποιες στιγμές που μας γεμίζουν, μας γεμίζουν τόσο που μας μπερδεύουν και δε περιγράφονται. Γι αυτό σβήνω και ξαναγράφω. Προσπαθώ να εξηγήσω τι δημιουργείται μέσα μου. Ίσως να είναι η αίσθηση πως είμαι τυχερός. Η αίσθηση πως κατάφερα κάτι. Είναι τότε που φωτίζονται λίγο παραπάνω, κι έτσι βλέπουμε όλα όσα έχουμε κρατήσει από τις στιγμές που μας γεμίζουν, που μας γεμίζουν τόσο και είναι σαν να τα έχουμε όλα, τότε αισθανόμαστε τυχεροί. Που αναρωτιέσαι και λίγο, αν είναι αληθινά. Που η πιο βαθιά σου επιθυμία είναι να κρατήσουν για πάντα. Να ζεις έτσι. 

Όταν θα ερωτευτούμε.

Πότε θα ερωτευτούμε; Πότε θα σταματήσουν να μας απασχολούν άλλοι και θα ερωτευτούμε; Πότε θα κοιταχτούμε και θα μοιάζουμε σαν να τρομάξαμε, σα να πονάμε; Θα ναι που συνειδητοποιούμε την σιωπηλή μας αφοσίωση. Είναι πιο ωραία όταν είναι σιωπηλή. Είναι όμορφη όταν φυλάγεται. Να αφοσιώνεσαι σιωπηλά, είναι πιο όμορφο. Πότε θα νιώσουμε μια ανάσα πίσω μας, να μας ησυχάζει πως θα είναι εκεί, να αισθανθούμε πως όλα είναι εδώ, πως όλα είναι δικά μας; Πότε θα αισθανθούμε εμείς, πραγματικά εμείς; Είναι τότε που το εγώ δεν είναι μόνο του, που πάντα είναι "μαζί", όχι γιατί πρέπει να είναι, αλλά γιατί δε γίνεται αλλιώς. Κι όταν είναι "μαζί" είμαστε αληθινοί, είμαστε πραγματικά αυτό που θέλουμε να είμαστε. Θα είναι τότε που ότι και να κοιτάζουμε τελείως αληθινοί, θα χανόμαστε. Πότε θα αισθανθούμε ότι να, συναντηθήκαμε; Έλα.